Stille Farvann

Om låta

«Stille Farvann» er Frigitt på sitt varmaste og lågmælte. Ingen store ord, ingen forklaring – berre sol mot hud, nakne føter på gammalt treverk, og ei ro som kjem av å vera nok, akkurat slik ting er. Songen held seg tett på vatnet og augneblinken, og lèt stillheita mellom to menneske vera bodskapen i seg sjølv.

Tekst

Sola er enno høg men ho har begynt å lena seg

du ligg med augo att og eg ser på deg

Ingen stad vi skal ingen ting som hastar

berre fjorden der og dagen som varar

Eg trur ikkje paradiset er noko anna enn dette

Stille farvann sol mot hud

ingenting å forklara berre eg og du

Stille farvann kvelden kjem

slik han alltid kjem her, sakte, og med rom

Mmm… stille farvann

Mmm… stille farvann

Du seier ingenting men det er ikkje tomt

vi har lært oss det, at stillheit også rommar

Ein måke dreg forbi langt ute mot horisonten

eg tenkjer: “sånn vil eg hugsa dette”

Eg trur ikkje paradiset er noko anna enn dette

Stille farvann sol mot hud

ingenting å forklara berre eg og du

Stille farvann kvelden kjem

slik han alltid kjem her, sakte, og med rom

Mmm… stille farvann

Mmm… stille farvann

Det er ikkje lenge til

Han er borte bak åsen

Men han kjem att i morgon…

og vi er her

Stille farvann sol mot hud

ingenting å forklara berre eg og du

Stille farvann kvelden kjem

slik han alltid kjem her, sakte, og med rom

Mmm… stille farvann