Nattbussen hjem

Om låta

«Nattbussen hjem» er en mørk og storslått låt om alle livene som skjer når byen egentlig skulle ha sovet. Nattevakter, musikere, sjåfører, festfolk og andre nattmennesker samles i et eget fellesskap mellom våt asfalt, gatelys og siste buss hjem.

Under det tunge og filmatiske uttrykket ligger en enkel observasjon: Samfunnet måler ofte livet i dagslys, arbeidstid og normalrytme, men mange av dem som blir minst sett, er de som holder mest oppe. Nattbussen blir både et konkret sted og et symbol på et usynlig rike — de som våker når dagen dør.

Tekst

Under lys frå våte gater
står vi stille, ein og ein
dagen sløkte sine vindu
men vi vaknar i regn

Nattevakt med trøytte hender
musikar med blodig streng
ho som dansa bort ein vinter
han som aldri heilt kom heim

Vi er her
vi er her
vi er her når dagen dør

Klokka slår, men ingen høyrer
byen held si blanke maske
alle flinke folk har lagt seg
alle skjema ligg i ro

Men bak dørene som gløymest
bak ein bar med siste glaset
bak ein korridor på sjukehus
går eit anna hjarte no

Og motoren syng lågt
som eit dyr under jord
når vi stig inn frå natta
utan namn, utan ord

Nattbussen hjem
fører oss gjennom flammen
vi som våker når dagen dør
vi synger mørket sammen

Nattbussen hjem
over asfalt, regn og skam
vi er livet etter stengetid
vi er pulsen byen glemte fram

Åååh, vi rir gjennom natta
åååh, på hjul av ild og regn
åååh, når verden lukker øynene
står vi levende igjen

Sjåføren ser i spegelen
på ansikt ingen spør om
ei jakke luktar røyk og håp
ein mobil lyser blått

Ei jente ler for høgt i mørket
ein mann ser ned i golvet
nokre ber ei stille bønn
andre ber om ingenting

Kven held byen våken?
Vi held byen våken
Kven ber natta heim?
Vi ber natta heim

Og hjula går rundt
som ein tromme mot tid
vi er skiftet, songen, såret
vi er nattas liturgi

Nattbussen hjem
fører oss gjennom flammen
vi som våker når dagen dør
vi synger mørket sammen

Nattbussen hjem
over asfalt, regn og skam
vi er livet etter stengetid
vi er pulsen byen glemte fram

Dei sa at livet bur i lyset
dei sa at dagen var vår dom
men under skilt og gule lamper
går eit rike utan sol

Vi vaskar blod frå golv og bord
vi speler siste akkord
vi låser dører, tel småpengar
vi held verda i sitt spor

Når dagen fell
står natta fram
når ingen ser
så bærer vi alt

Vi er ikkje borte
vi er ikkje få
vi er dei som vaknar
når dei andre går

Vi er ikkje borte
vi er ikkje få
vi er natta sitt folk
og vi reiser no

Nattbussen hjem
fører oss gjennom flammen
vi som våker når dagen dør
vi synger mørket sammen

Nattbussen hjem
over asfalt, regn og skam
vi er livet etter stengetid
vi er pulsen byen glemte fram

Nattbussen hjem
gjennom tunneler av stjerner
vi som aldri passa inn
finn eit alter mellom seter

Nattbussen hjem
før morgonen tek oss igjen
vi er mørket, vi er lyset
vi er alle på vei hjem

Under lys frå våte gater
glir vi stille, ein og ein
dagen trur han eig verda
men natta kjenner våre namn

Nattbussen hjem